غریق

در میان سبزها،

در میان همه ی آبی ها،

در میان نوسان های نگاه،

و عذابی که از این بی تو شدنهای مداوم دارم

فارغ از بودن ها،

فارغ از قهقهه و موج مزاحم که کدر می سازد،
ذهن را،
و صدایی که از آن ساحره مرغ ابدی می آید،

نغمه هایی که به پژواک صدا در دل دوزخ ماند.

من ولی، چشم و دل و ذهن و زبانم را نیک،

به " تو" پیوند زنم

و در این کهنه بهشت ابدی،

غرق در بحر ملاقات " تو" خواهم بود.