خیلی حرفها رو باید زد که نمیشه نوشت. حرفهای که مثل یه جرقه توی ذهن میان و فرصت نوشتن نیست. اصلا توان و حس حال نوشتن نیست. نای نوشتن نیست. با دیدن و فکر کردن بهشون، هیچ رمقی توی آدم برای زنده موندن هم نمی مونه، چه برسه به نوشتن.
وقتی می بینی که برای دوستی ها پشیزی ارزش قائل نیستند، وقتی می بینی با اختلاف چند ثانیه، دوست به دشمن تبدیل میشه و خنجر... . نمی خوام ادبی و سمبلیک بنویسم، همش واقعیته.
باورت نمیشه! نمی تونی هضم کنی. نمی تونی بفهمی که آدما چطور می تونن اون طوری که تو فکر می کنی نباشن. نمی تونی بفهمی که چرا این همه وقت خوش بین بودی؟ چرا همش منطق؟ چرا همش سازگاری؟ چرا همش گفتگو؟ چرا همش دوستی؟ چرا رابطه؟ نتیجه؟
توی این دنیا آدمایی هستند که بیشترین رابطه رو با تو دارن ولی باید دوری کنی از اونا.
باید بفهمی که اونا تو رو از خودت منزجر خواهند کرد. اونها برای تو هیچ استثنائی قائل نیستند. همه رو به یه چشم نگاه می کنن: حماقت. همیشه یه نیشخند و " عجب آدم ِ احمقی" !.
خودتو به دستشون نسپار. از کنارشون دور شو. اونقدر که بوی تعفن ناراحتت نکنه. انگا کن که نیستن. گرچه به زودی بر می گردن ولی تو دیگه فهمیده ای. اونا رو می شناسی. دستِ رفاقت نمیدی به آدمایی که … که بیشتر از این ارزش نوشتن ندارن.
می بینی؟ خودتو می بینی؟ یه نگاه به دور و برت بنداز. می بینی اونایی رو که فقط داری وقت حرومشون می کنی. لبخند و زندگی حرومشون می کنی. بدون لذت، بدون واکنش، بدون اثر.
نذار ارزش دوستی رو توی ذهنت ذره ای کم کنن.
دوستی هست… ، ولی نه با اونا. اول با خودت ، بعد با اهلش.